Stare odmiany gruszy

Bera Hardego (stara odmiana)

BERA HARDEGO (Hardego)
Ros. — Бере Гарди; czes. — Hardyho màslovka; ang. — Beurré Hardy; fr. — Beurré Hardy; niem. — Gellertsbutterbirne

Pochodzenie. Odmiana pochodzenia francuskiego, otrzymana z nasion przez M. Bonneta około 1820 r.

Charakterystyka drzewa. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę wzniesioną, wąsko stożkowatą, o luźnej budowie. Liście jajowate, wydłużone, piłkowane. W okres owocowania wchodzi późno - w 7-9 roku po posadzeniu. Owocuje najczęściej przemiennie, czasem niezbyt obficie. Na mróz jest wrażliwa, na choroby, zwłaszcza na parch niezbyt odporna. Dobrze rośnie na pigwie i również wcześniej i lepiej na niej owocuje.

Owoce. Owoce średniej wielkości lub duży, 76 ´ 65mm, o masie około 150-160 g, jajowate. Skórka zielonkawo żółta, szorstka, pokryta złoto brązowym ordzawieniem; od strony nasłonecznionej ordzawienie przybiera barwę czerwono brązową. Miąższ biało kremowy, bardzo soczysty, winno słodki, korzenny, smaczny.

Dojrzewanie owocu. Owoce dojrzałość zbiorczą osiągają w drugiej połowie września, konsumpcyjną — na początku października. Przechowują się do 2 tygodni, w chłodni w temp. od 1 do -1oC przetrzymywane być mogą do 6 miesięcy.

Przydatność odmiany. Owoce Bery Hardego są jednymi z najlepszych deserowych gruszek jesiennych. Owoce są duże, piękne i bardzo smaczne. W warunkach mniej sprzyjających mają smak gorszy, nieco gorzkawy. Wadą odmiany jest dość częste szybkie przejrzewanie owoców, a także łatwe opadanie z drzew na jesieni, zwłaszcza na stanowiskach nie osłoniętych i na glebach suchych.

Dostępność materiału szkółkarskiego: TAK

Linki: